Güleceğimiz şeylere ağladıklarımız:
Acıktık, söylemeye utandık.
Sevdik, söylemeye utandık.
Sevildik, göstermeye utandık.
Ağladık, gülmeye utandık.
Yalnız kaldık, söylemeye utandık.
Eğlendik, söylemeye utandık.
Susadık, istemeye utandık.
Utandık da utandık… Durduk yere utandık.
Ve utanırken aldandık. Aldanırken büyümeyi unutmadık.
Acımızla sevmeyi unutmadık.
“Umut dünyasında yaşıyorsun.” dediler.
Sevmekten vazgeçmedik.
“Siz olmazsınız.” dediler, daha çok bağlandık.
Ne kullandık, ne kullanıldık.
Biz, birbirimizi “biz” yaptık.
Yardım ettik, eksiğimizi kapattık.
“Yanımda ol.” dedim.
“Yalnızca yanımda ol.”
Senin varoluşun bile bugünkü benliğime yeter dedim.
Utanmadım; yanımda oldu.
Aşk kazandı.
Biz şimdiki bizi kazandık.
Birbirimizin değeri, birbirimize ait olduk… Yahu, ait!
Sen, ait olmanın tadını bilir misin?
Maddesel dünyamda ilk kez ait hissettim.
Ben onun, onun bana olan; saygımızla, sevgimizle büyüttük biz bu aşkı.
Acı aşkını seveyim…
Ey sevgilim; bugünüm, yarınım, ahiret aşkım… Büyümüz sonsuz olsun.
(Amin, amin, amin ecmain.)
Sonsuz seninle olayım.
Bunu bilmek bile huzur veriyor bana.
Bana galu belâ sevgilim…
Kalbim dediğim, tek gördüğüm…
Aşkın almış başımı; zikrim olmuşsun, sonsuz sevdam.
Ellerini getir, kalbimin üstüne.
Kırmızı ışığın yansımış yüreğime.
Ey sevgilim, bitmek bilmez aşkımız…
Bizi bil. Bir bil. Sen bil.
İmparator Gazetesi